บทความทรงจำ (remembrance)

เราทุกคนล้วนมีความทรงจำที่เกิดขึ้นในอดีต และความทรงจำนั้นได้เข้าในประวัติศาสตร์ของเราเพื่อเป็นบันทึกว่าเราเคยได้ใช้วีวิตในโลกนี้แล้ว และความทรงจำนั้นเราแต่ละคนสามารถเล่าหรือเขียนเพื่อถ่ายทอดประสบการณ์แห่วความทรงจำนั้นต่อผู้อื่น

            เมื่อห้าปีที่ผ่านมา ครั้งแรกในชีวิตของผมที่ได้เหยียบเท้าที่ผืนแผ่นดินไทยซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเป็นการแปลกใหม่ในชีวิตผม และผมถามตัวเองว่าจะทำอย่างไงเพื่อที่จะปรับตัวเข้าสู่วัฒนธรรมแบบใหม่ได้?  แต่ว่าวันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  สิ่งยากลำบากเหล่านั้นค่อยๆ หายไปโดยที่ผมไม่รู้ตัว การสื่อสารก็ค่อยๆรู้โดยได้ไปเรียนภาษา ได้พูดภาษาไม่ใช่ภาษาของตัวเอง ทุกเช้าตื่นขึ้นมาต้องนั่งรถ ลงเรือไปเรียนที่กรุงเทพฯ การเหนื่อย ง่วงนอน และบางทีกินข้าวไม่อิ่มซึ่งมิใช่เป็นอุปสรรคสำหรับผมต่อไป แต่ผมพร้อมที่จะต่อสู้เพื่ออนาคตของผมเอง ห้าปีที่ผ่านมา ตัวผมเองก็มีความสุขมากมายเมื่ออยู่กับคนไทยและได้เข้าใจวัฒนธรรมไทยพอสมควร

            สุดท้ายนี้ ผมอยากบอกให้ทุกคนรู้ว่า แต่ละเหตุการณ์ที่เข้าในชีวิตของเราล้วนมีคุณค่า มีความประทับใจ และเป็นโอกาสทำให้เราเรียนรู้สิ่งใหม่ และการเรียนรู้ทำให้เรามีความสำเร็จในชีวิต